ELIXE UN TEMA!

1. PEIXE

  • INFO DO TEMA

    Composición resultado da versión e reinterpretación de dous temas tradicionais. O primeiro cantar, a variación dunha fermosa xitanxáfora que, durante o confinamento do 2020, deprendín do meu amigo Moncho Borrajo  quen á súa vez, sendo neno sentíallo cantar á súa nai Dina, natural do concello de Baños de Molgas e ao seu pai Ramón, nacido no concello de Maceda. O seguinte é unha recreación e recomposición personal a partir da versión dun agarrado que a A.C. Xacarandaina, dirixida polo mestre Henrique Peón, recuperou no concello de Malpica de Bergantiños.

     

    Colaboran neste tema dous grades amigos: Pablo Doval coa súa Tuba, músico lalinense de Liño do Cuco e meu grande amigo Fran Lucas coa Arpa de boca, recoñecido percusionista do grupo ‘COETUS’

     

    O resto que podería contar, non o podo contar aquí… dá nome a todo o disco… interpretade vos mesmos, que a letra cóllese á primeira!!

     

    A `Minhoto´

    Meu amigo, o artista vigués, Moncho Borrajo Domarco.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Tixola e coros.

    Carlos Quintá: Acordeón diatónico e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón alto e coros.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Cunchas e coros.

    Xose Liz: Mandolina/Viola braguesa.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Colaboracións especiais de:

    Fran Lucas: Arpa de boca.

    Pablo Doval: Tuba.

  • LETRA

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Na batelada, larada

    Cunha rapeta, lereta

    Aprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Brila-la prata, larata

    Coa barredoura, leroura

    Aprendendo a pescador

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Nunha enxurrada, larada

    Cun alxerife, Lerife

    Aprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

    Eu ben vin o Peixe, lereixe

    Move-lo rabo, larabo

    Coa caniveta, lereta

    Aprendendo a pescador

    Atirei unha laranxa

    Nacida dun limoeiro

    Se o xogho non for enghano

    Corre Pertughal enteiro

    Foi prender naquela puza

    Foi o Caldo que o apurou

    Parido no mes de aghosto

    E coa seca non medrou

    E se non for, e de non ser, e que non fora

    Ghalo de río, Peis de curral

    E se non dar, e de non der, que non mo dera

    Crista mollada, raspa a secar

    Ai la la la

    Non vos din en reparar-e

    Nas falas que leva o vento

    Pensar que contigo soio

    Tiña de pasa-lo tempo

    Cantante de capoeiro

    Minhoto, galo galán

    Pre quen turra e máis non quere

    Tenche meu pai moito pan

    E se non for, e de non ser, e que non fora

    Ghalo de río, Peis de curral

    E se non dar, e de non der, que non mo dera

    Crista mollada, raspa a secar

    Ai la la la…

    Eu ben vin ó Peixe lereixe

    Na Pedra Bela, lerela

    Co seu trasmallo, carallo!!!

    Deprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Tira-la cana, larana

    Coa súa fisgha, lirisgha

    Deprendendo a pescador

    Haiche ben troitas de monte

    Pitos cairos de ribeira

    Aghora aquence os joelhos

    Nas muxicas da lareira

    A vida desta maquía

    No inferno ha considerar

    Moito viraron as penas

    Moito máis tein de virar

    E se non for, e de non ser, e que non fora

    Ghalo de río, Peis de curral

    E se non dar, e de non der, que non mo dera

    Crista mollada, raspa a secar

    Ai la la la…

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Na batelada, larada

    Na Pedra Bela, lerela

    Co seu trasmallo, carallo!

    Ca súa fisgha, lirisgha

    Deprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

2. COSTA DA VIDA

  • INFO DO TEMA

    Arranxo de dous temas tradicionais recuperados na parroquia de Arcos, no Concello coruñés de Mazaricos. En concreto dous tons de xota propios das aldeas de Cabanude e Xián sitas as dúas na cara interior do senlleiro monte `O Pindo´, aló onde o río Xallas derrama no mar a xeito de espectacular fervenza.

     

    O tema nútrese dalgunha cantiga tradicional e moitas outras da miña autoría para expresar o desacougo  ao andar á procura do reencontro cun mundo xa extinto. Fala das saudades dun xeito de vida onde as casas non tiñan fechaduras, onde a solidaridade e o mancomún eran unha relixión e o equilibrio do ser humano coa Nai Natureza, unha necesaria filosofía. Costa da vida é o andar á procura dun amor que nunca ha de voltar, alo menos do xeito que un o garda no seu imaxinario. Desacougado e anexo a un mundo xa esquecido, sen ser quen de aceptar o seu propio pasamento.

    Veciño da parroquia de Arcos, Mazaricos.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Pandeireta e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Pandeireta e coros.

    Xose Liz: Mandolina e requinta.

    Xisco Feijoó: Voz e pandeireta.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó.

    Arranxos: Carlos Quintá.

  • LETRA

    Eu casar me casaría

    Se a vida de casadiño

    Fora a do primeiro día

    Pra terra de de labradíos

    espigheiro, silva verde

    Polas estrughas proído

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

    Eu casar ben me casaba

    Se a vida de casadiño

    Fora quedar como estaba

    Andando a costa da vida

    Pra terra de moito pan

    Os fornos non teñen leña

    Crían silvas polo vran

     

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

    Pra terra de apañadores

    Castiñeiros sen candea

    Sen vara os vareadores

    Fun á montaña á procura

    Pra terra de fiadeiros

    Non hai liño con baghaña

    Peiteada polos restrelos

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

    Como un paxaro sen pena

    Así é como eu me sinto

    Perdidiño pola terra

    Como unha pena sen ave

    Así é como eu me sinto

    Perdidiño polo aire

    Andando a costa da vida

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

    Pra terra de moito viño

    Os culeiros tan rachados

    Os laghares tan caídos

    Fun á ribeira á procura

    Pra terra de moito sal

    As ghamelas amarradas

    E as oitras moito mal

    Eu fun ao mar á procura

3. CHIQUIS CHAQUES

  • INFO DO TEMA

    Tons recollidos de dous Chiquis-chaques da man das veciñas da parroquia de Gargamala, en concreto, dos barrios de Mourelle e Boente. Destas dúas rumbas, propias do repertorio das fiadas e seráns, resulta este tema.

     

    A súa letra metafórica, tirada de cantigas tradicionais e outras de creación propia, pretenden unha reflexión sobre que elementos deberiamos conservar e cales deberiamos rexeitar das nosas antigas culturas.

     

     Dentro das normas sociais de cada tribu, sexa cal for, cada membro cumpre unha función determinada e é integrado, protexido e aceptado polo mero feito de ser parte da mesma. Iso si, sempre que acepte a pé feito todas e cada unha das normas desa tribu en concreto. De non ser así poden acontecer, alo menos, dúas vías: a máis tráxica é a dereita expulsión, despoxe e exilio. A outra, aparentemente menos agresiva pero moitísimo máis cruel, parte da falsa tolerancia e eterno perdón que leva a esa tribu a sentirse en paz coas súas deidades por ter aceptado tal desviación. Iso si, non fagas máis ruído porfa e, como penitencia, paga relixiosa e indefinidamente esa débeda para cos teus por tan piadosa clemencia.

     

    As diferentes pasamos media vida adaptándonos, modificando condutas na contra da nosa natureza e outra media tratando de entender a ese novo ser que vive en nós pero que non somos quen de recoñecer.

     

    De todo se aprende, si, pero falta non che me facía.

     

    Un lugho, oiga!!

    Serán a cargo das veciñas da parroquia de Gargamala, Mondariz.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Pandeiro e coros.

    Carlos Quintá: Sintetizador.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Pandeiro e coros.

    Xose Liz: Mandolina.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó.

    Arranxos: Carlos Quintá.

  • LETRA

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume canto tiña

    Aghora que me casei-e

    Paghoume cunha sardiña

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume tres ovellas

    Unha cegha e outra xorda

    E outra que non tiña orellas

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume bois e vacas

    Aghora que me casei-e

    Paghoume cunhas abarcas

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume sete cuncas

    Aghora que me casei-e

    Nunca chas vin todas xuntas

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume unha moenda

    Aghora que me casei-e

    Nin ma dou nin se lle espera

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume dúas landras

    Aghora que me casei-e

    Nin mas deu nin se lle agharda

    Raices da miña banda

    Habedes de perdonar-e

    Teño unha falta na i-alma

    Non a podedes contar-e

4. ANIMAL

  • INFO DO TEMA

    Das terras galegas do wolframg saen estes tres cantares que xuntos conforman unha composición final de muiñeiras recompiladas en Carcacía (Padrón), Magán (A Estrada) e A Casiña (Cuntis). Con este enérxico encofrado, desexo provocar a sensación, con determinación e vehemencia, desa deriva autodestrutiva que temos os seres humanos condenándonos a un existir asulagado de estrés e inconformismo, da ansia e présa por chegar canto antes a un lugar final nunca acadado.

     

    Eu tamén disfracei a agonía desa busca con máis procura vestida de éxito e posición. Convencéronme e deixeime convencer de que é esta lei e esta estratexia  o elemento imprescindible para acadar unha inalcanzable paz e felicidade. Fun torpe, nin fun a modo nin voltei de vagar. Esquecín, mesmo nunca me deprenderon, ou coido que non quixen aprender, a vía da pracenteira degustación de cada pequeno intre que nos erosiona, envellece e que á vez nos embelece. Obviei a observación atenta de cada un dos lugares que me terían feito vibrar. Abandonei persoas que me acompañaron en cada pequeno carreiro desta andaina por un enganoso `ben maior´. Vivín intenso e tremendamente veloz, a chimpos,  perdendo ben pouco tempo en migallas. Non foi de todo perdido, mais tampouco o invertín.

     

    Pero chega ese momento no que a vida que berraba `arre´, tira da corre e ordena `Xó´. Entón xa non hai outra; mellor sería peor. Agochei a testa perdido e cando abrin os ollos vin cousa que nunca vira. Aí, ao  meu pé. Aos poucos mudei a ollada cara a todas as cousas do meu arredor. Sentín volver nacer, xa maior, noutro mundo diferente. Sopesei e reflexionei, e apalpei cada pequeno detalle que me rodeaba… Caín na conta de que non somos nós quen se achega a esa terra prometida senon que é ese lugar último o que chega a nós a modo de ubicación eterna, previo paso pola inevitable morte.

     

     E a mín, sinceramente, agora mesmo cólleme fatal de tempo…

     …tomei decisións, movín ficha…

     

     E aparecéstedes vós, meus anxos.

     

    Participan neste tema tres grandísimas voces dos meus amigos e excompañeiros dos Pandereteiros da ‘ACF O Fiadeiro’: Diego Cabaleiro, Diego Calviño e Iván Blanco.

     

    A  Adrao Casal e Artur Puga

    Carmen Dios, Balbina Ojea e Elisa Dios. Veciñas de San Pedro de Carcacía, Padrón.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Pandeireta.

    Carlos Quintá: Sintetizador.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xan Pérez: Pandeireta.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Colaboracións especiais de:

    Iván Blanco: Voz.

    Diego Cabaleiro: Voz.

    Diegpo Calviño: Voz.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá

  • LETRA

    Inda aghora reparei-e

    Quen andaba no torreiro

    Anda caravel e rosa

    Anda o ramalliño enteiro

    Ai la lala…

    Excusabas doutro par-e

    Pra beila-la muiñeira

    No teu lar non ch´ha faltar-e

    Unha vida beiladeira

    Ai la lala…

    Andei d´arriba pra baixo

    Movendo o paparrucheiro

    Na miña casiña tiña

    Quen me a mín leve ao turreiro

    Ai la lala…

    Pra vida de beilador-e

    Excusabas máis parellas

    No teu lar non ch´ha faltar-e

    Pra beila-la muiñeira

    Ai la lala…

    Daquí onde tou ben vexo

    Dous Muíños a moer-e

    Un anda i-outro desanda

    Así fai o ben querer-e

    Daqui onde tou ben vexo

    Follas do Verde Loureiro

    Tamén vexo Dúas Prendas

    Valor de moito diñeiro

    Era de nogal, era de nogal o santo, era de nogal, por eso pesaba tanto… animal

    E como son ghaiteiriño

    O quefacer polo vran-e

    Todos sachando no millo

    Eu coa ghaita na man-e

    Ai la lala…

    Chisquiño tabas descalso

    Chisquiño porque querías

    A casa dos sapateiros

    Chisquiño ben a sabías

    Ai la lala…

    Como ghaiteiriño son-e

    O quefacer polo inverno

    Todos a esfolla-lo millo

    Eu coas mans no punteiro

    Ai la lala…

    Chisquiño descalso tabas

    Chisquiño por porfiar-e

    A casa dos sapateiros

    Tíñala da túa man-e

    Ai la lala…

    Daquí onde tou ben vexo

    Dous Muíños a moer-e

    Un anda i-outro desanda

    Así fai o ben querer-e

    Daqui onde tou ben vexo

    Follas do Verde Loureiro

    Tamén vexo Dúas Prendas

    Valor de moito diñeiro

    Era de nogal, era de nogal o santo, era de nogal, por eso pesaba tanto… animal

    Non din en caír na conta

    Xa Caín e cairei-e

    De ter caído máis antes

    Non amaba a quen amei-e

    Ai la lala…

    Andiveche a sementar-e

    Montes pradíos e veighas

    A augha das sete fontes

    Nasía na túa eira

    Ai la lala…

    Dixen cantighas e coplas

    A quen me non meresía

    Moitas máis lle hei de cantar-e

    Ás prendas da miña vida

    Ai la lala…

    Andiveche a sementar-e

    Mpntes veighas e pradíos

    A augha das sete fontes

    Nase no teu labradío

    Ai la lala…

    Daquí onde tou ben vexo

    Dous Muíños a moer-e

    Un anda i-outro desanda

    Así fai o ben querer-e

    Daqui onde tou ben vexo

    Follas do Verde Loureiro

    Tamén vexo Dúas Prendas

    Valor de moito diñeiro

    Era de nogal, era de nogal o santo, era de nogal, por eso pesaba tanto… animal

5.  CARACOLES

  • INFO DO TEMA

     Dunha desas persoas especiais, sabias, bondadosas e xenerosas, humilde de sangue e de corazón, a miña eterna amiga Concha de Luneda, sae unha fermosa xota na que me inspirei para facer este tema. Ela foino todo: labrega, menciñeira, artesá, traballadora e empresaria dunha pousada onde aos galegos emigrados en Cataluña nunca lles faltou prato nin cama. Si, aló emigrou co posto, aló deprendeu a ler e, dende que o fixo, devorou milleiros de libros. Aló aprendeu a fala catalá, língua que dominaba á perfección, e cando tivo tanta riqueza que non tiña un peso, voltou á súa terra para ser ela mesma e compartir con adicación e cariño toda a súa fortuna, a súa bondade, o seu saber e a súa branca alma.

     

    Coidounos, agasallounos, ensinounos, acolleunos e pasou os seus últimos tempos acompañando, aloumiñando e axudando a aqueles veciños que estaban sós, necesitados, abandonados e impedidos nos últimos días das súas vidas. Gostaba tamén da mocedade, de ir aos seráns, de viaxar e expoñerse con maxistral arte diante do público dos grandes escenarios onde exhibiu ese don especial e marabilloso de troveira e improvisadora. Deixaba que o silencio fose perfecta compaña da súa incrible voz preñada de sentimento.

     

    E con todo iso, dábanche por tola! Vaia, pois, unha tolura chea de verdades, porque Concha, eu quero ser tolo coma ti.

     Grazas sempre, GRAZAS!!!

     

     E que dicir de Aida Tarrío, unha das Tanxugueira, formada no Grupo Tahume de Olveira (Ribeira), miña boa amiga e compañeira en ENTRESOÑOS, espectáculo da compañía do meu máis que irmán `Fran Sieira Compañía de Danza´. Participan neste tema Fran Lucas, desta volta tanxendo un Bendir e a miña grande amiga Úrsula Rial coa súa marabillosa Requinta..

    Simplemente, escoitádea!!!!

    Concha de Luneda no teatro García Barbón de Vigo na V gala ‘Esta noite hai unha fía’ celebrada no 2006.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓS

    Artur Puga: Pandeireta, Tapa de Pote, sachos e coros.

    Carlos Quintá: Violín e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón alto e coros.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xan Pérez: Pandeireta, almirez, sachos e coros.

    Xose Liz: Bouzouqui e coros.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

     

    Colaboracións especiais de:

    Aida Tarrío: Voz. (e que tremenda voz!!!)

    Fran Lucas: Bendir.

    Úrsula Rial: Frauta de traverso.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá

  • LETRA

    Ai! tate aquí Pepe, non marches

    Ai! Que imos face-lo ghisado

    Ai! Con ghrilos da borralleira

    Ai! Caracoles do valado

    Ai!, almorcei en cas do cura

    Ai! Inda hei volver a xantar-e

    Ai! Se non me arrimo a quen ten-e

    Ai! Quen non ten que me ha de dar-e

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Ai! O corazón dunha pulgha

    Ai! Quen o soubera ghisar-e

    Ai! Daba xantar e merenda

    Ai! A cea para cear-e

    Ai a lendia mailo piollo

    Ai! Andan na herba a seghar-e

    Ai! Volaí vai o gharrapato

    Ai! Dirriado co xantar-e

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Ai os cabaliños do demo

    Ai! Cando vao aos gharabullos

    Ai! Asubíanlle os laghartos

    Ai! Polos furados dos muros

    Ai unha manada de ratos

    Ai! Todos xuntos nun faiado

    Ai! A rezarlle a San Antonio

    Ai! Que os case de contado

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Ai! Se ti vira-lo que eu vin-e

    Ai! Quedabas abaneando

    Ai! Unha cadela con pitos

    Ai! Unha ghaliña ladrando

    Ai! Dende que che son nacido/a

    Ai! Na miña vida tal vin-e

    !Ai unha cabra cunha roca

    Ai! Un castrón cun violin-e

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Hei de cantar acó enrriba

    Pora que sintan aló en medio

    Pra que digha meu irmán:

    meu irmán non ten remedio

    Ai la la…

    Hei de cantar aló en baixo

    Pra que sintan aló enrriba

    Pra que digha miña Nai:

    Esta é a súa filla

    Ai la la…

    Hei de cantar e bailar-e

    Ata que me leve a morte

    Que o diñeiro do meu amo

    Non se Ghaña nesta sorte

    Ai la la…

    Non se Ghaña nesta sorte

    Do meu amo, seu diñeiro

    Teña folgho miña voz

    Teña sal o meu saleiro

    Ai la la…

6. LA PLATA

  • INFO DO TEMA

    A certas idades un repara en que todo feito pasado, aconteceu, se cadra, hai un par de anos. Pois, madia leva, que fará un par de anos nunha fermmosa fin de semana en Sanabria, paseando as rúas de Puebla, sentín panderetas. Obvio que seguín aquel son, como can de presa no seu rastrexo. E aló estaba Pepa engaiolando a un grupo de sorrintes veciñas que derramaban felicidade entre cantares populares. Xa non houbo visita monumental esa tarde senón conexión, intercambio de cantares e, como suporedes, perfecta algarabía.

     

    Pepa Calvo Núñez, natural de Zamora e compoñente nos seus inicios daquel impresionante Grupo Etnográfico “Bajo Duero”, foi despois xunto cos recoñecidos Edelio González (seu home), Paco Pedrón (seu grande amigo) e Alberto Jambrina (o arranxista e non menos amigo) que conformaron o grupo “Habas Verdes”, facendo un labor impagable no eido da recuperación e transmisión do legado musical. Pepa, mestra de cantares populares na Escuela de Sanabria del Consorcio de Zamora, aprendeume un cantar de Aliste coa súa pandereta, cantar que inclúo neste tema e polo que lle estou moito máis que agradecido.

     

    Completo esta miña versión e revisión, cun estribillo dun Charro tamén alistano moi popular que, xa o mestre e icono da música tradicional peninsular D. Eliseo Parra, tivo a ben versionar no seu exitoso tema “La llave de la alegría”.

     

    E din en lle chamar  “La PLata” en referencia a esa vía que atravesa as terras charras conectando esta nosa esquina atlántica coas culturas do sul da península e como non podía ser doutra maneira participar o ben querido Fran Lucas tanxendo o bendir.

    Pepa Calvo Núñez. Puebla de Sanabria. Interpretando un charro Alistano.

  • MÚSICOS E COPLABORACIÓNS

    Artur Puga: Lata e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón barítono.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xan Pérez: Pandero de Peña Parda e coros.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Colaboración especial de:

    Fran Lucas: Bendir.

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá/ Xisco Feijoó

  • LETRA

    Dicen que la harán, la harán

    La fuente para beber

    Ole y ole dicen que la harán la harán

    Ole y ole y no la acaban de hacer

    Al pié de un árbol sin fruta

    Me puse a considerar

    Ole y ole que pocos amigos tiene

    Ole y ole el que no tiene que dar

    Por debajo del aro de mi pandero

    Como veo lo malo veo lo bueno

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

    Por esta calle a lo largo

    A lo largo a lo tendido

    Ole y ole si mi amante es un borracho

    Ole y ole la culpa la tiene el vino

    Si canto me llaman loco

    Y si no canto cobarde

    Ole y ole si bebo vino borracho

    Ole y ole si no bebo miserable

    Por debajo del aro de mi pandero

    Como veo lo malo veo lo bueno

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

    A los caños de una fuente

    Tengo mi caballo atado

    Ole y ole que venga un majo valiente

    Ole y ole que se atreva a desatarlo

    Estrella de fuego fuiste

    Y en mi corazón entraste

    Ole y ole dejaste el fuego encendido

    Ole y ole y despues te retiraste

    Por debajo del aro de mi pandero

    Como veo lo malo veo lo bueno

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

    La despedida canto

     no me han oído

    Con todos mis honores

    yo me despido

    Ai! Que dolor,

    señor militar

    Con el fusil al hombro,

    el paso regular

    (…)

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

7. MANOLO

  • INFO DO TEMA

    E chegou a modernidade, as saias perderon roda, as romarías tiñan `orquestilla´ e os ritmos agarrados comezaron a ser o new style imperante.  `O arrradio´, principal transmisor das novas músicas de moda. E claro, nas festas de pandeireta había que cantar o demandado. Axiña foron quen de adaptar ás pandeiretas e os seus tons aos novos estilos para ofrecer, do mellor xeito posible, o requerido pola mocidade. Apareceron rumbas, fox trot, polcas etc… e, neste caso de `Manolo´, as mazurcas. É curiosa a simbiose entre o adquirido como empréstimo melódico e lírico nunha lingua allea coa cultura popular herdada. Retrousos casteláns intercalados con cantigas antigas perfeitamente combinadas. En Paredes (Ponteareas), a este novo ritmo bailable, deron en chamarlle `Dous Pasos´ facendo referencia aos dous tipos de movemento desta danza. Neste caso nós quixemos facerlle honra á cultura popular veciña achegando levemente a versión orixinal a algunha desas `seguidillas´ tan populares na península. Sen dúbida para nós, un tema de irmandade, retranqueiro e adevertido, que iso sempre fai moito ben.

     

    Colabora  Xan Pérez, un dos compoñentes do grupo, pero desta vez como voz solita.

    Adoracción Toucedo e Clementina Álvarez. Veciñass da parroquia de Paredes, Ponteareas, interpretando o 'Dous Pasos'.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Tapas de ola.

    Carlos Quintá: Violín.

    Iago Ramilo: Saxofón Barítono.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Morteiro e voz.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandereta castellana.

     

    Colaboración especial de:

    Xan Pérez: voz

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá

  • LETRA

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de ouro

    As mozas non beben nela

    Manuel mátase todo

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de prata

    As mozas non beben nela

    Manuel todo se mata

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de vidro

    As mozas non beben nela

    Manuel mátase vivo

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de ferro

    As mozas non beben nela

    Manuel mátase enteiro

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

8. AUGA

  • INFO DO TEMA

    Cada unha das persoas que me abriron a porta nestes xa 30 anos de recuperación, merecen todo o meu agradecemento, respeto e sincero cariño. Mais teño de admitir que sempre hai aquel lugar e aquelas persoas coas que un regresa incesantemente. Se algún merece a miña mención especial, esa é a casa de Aida e Rosa Garrido Casqueiro. Dúas irmás de Moscoso (Pazos de Borbén) coas que, durante máis de 15 anos, pasei incontables horas de convivencia e aprendizaxe. O que de primeiras foi unha visita co gaio de gravar cantares e bailes dalgún tempo, foi dar en xantares de copiosos cocidos de `escornante, fozante e volante´, semanais xuntanzas nocturnas nas que o viño e o licor café eran a excusa perfecta para non manexar e ficar unha noite de okupa. Unha casa que acolleu a decenas dos meus amigos, convertíndoos en familia e para os que as portas sempre estiveron abertas.

     

    `Daquí do alto do Cacho

    Hei de dar un asubío

    Aínda son quen era onte

    Aínda non perdín o brío.´

     

    Aida e Rosa, Rosa e Aida foron as miñas musas. Ben podería dicir que viven dentro de min, cando canto, cando estou en celebracións de entre amigos. Reparar en tantos anos de andaina é ter sempre presente á parroquia de Moscoso. Ás veces teño tan vívidas todas as historias que me contaron que mesmo semella que fosen miñas propias, e se cadra, sono.

     

    Este tema é unha amalgama de varios cantares delas, dende a xota, orixinaria de San Vicente de Trasmañó (de onde era nado o home de Rosa), ata anaquiños doutras xotas propias deste lugar ou mesmo da aldea veciña de Calvos (Fornelos de Montes), onde Aida, ben máis vella que Rosa, adoitaba ir ao serán. Pero tamén é unha solución perfecta deses sentimentos sementados no máis profundo de min. Sentimentos afastados de saudades, porque cada segundo desta impagable compaña está viva coma se tivese acontecido mesmo nesta pasada noite.

     

    E neste `Auga´, conto coa grandísima sorte de poder ter a inestimable colaboración do gaiteiro Pepe Vaamonde co que xa levo percorrido máis de dez anos de música. Un orgullo especial é a participación de Natalie Haas e Alasdair Fraser como intérpretes de luxo e arranxistas, en parte deste tema. Eles foron os responsables da miña asistencia como instructor de música e danza tradicionais galegas nos seus mundialmente recoñecidos `Fiddle Camp´.

     Convidados de excepción en representación de tantas e tantas experiencias artísticas dentro da miña vida no eido da música tradicional e Folk. Media vida que ten sido moitas cousas, mais prometo nunca  ter sido aburrida.

     

    A pola outra media!!!

    Aida e Rosa Garrido Casqueiro, irmás veciñas da parroquia de Moscoso (Pazos de Borbén)

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Carlos Quintá: Sintetizador.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    María Jorge: Violín

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz, Pandeiro e pandeireta.

     

    Colaboración especial de:

    Natalie Haas: Cello.

    Alasdair Fraser: Fiddle.

    Pepe Vaamonde: Frauta Traveseira.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Begoña Riobó, Xose Liz, Anxo Pintos, Natalie Hass, Alasdair Fraser e Xisco Feijoó.

  • LETRA

    Tate aquí que vou de presa que vou abrir unha poza

    Que a teño encharcada no corazón dunha moza

    Fun ó río beber água

    Na casca da `balansía´

    Nin bebín nin troien água

    Nin falei a quen quería

    Fun ó río beber água

    Na casca dunha laranxa

    Fun por ve-los meus amores

    O meu corazón non cansa

    Aghora xa foi, na deixaras ir

    A túa cabeza dache que sentir

    Dache que sentir

    Dache que pensar

    Aghora de feita non vale chorar

    Fun ó río beber ághua

    Na casca da flor da froita

    Fun por ve-los meus amores

    Que a sede non era moita

    Fun ó río beber ághua

    Na casca dunha xudía

    Fun por ve-los meus amores

    fun de noite e vin con día

    Aghora xa foi, na deixaras ir

    A túa cabeza dache que sentir

    Dache que sentir

    Dache que pensar

    Aghora de feita non vale chorar

    Polo mar abaixo vai unha bubela

    Ela fala a i-outro e outro fala a i-ela.

9. NIN MAL NIN BEN

  • INFO DO TEMA

    Sendo ben meniño, meu pai, `Pepín´ (José Antonio Feijoó), levoume ver un concerto de `Milladoiro´ a Ferreira de Pantón. Coido sobran palabras para relatar aquela experiencia e lembro ter sentido un fondo pensamento:

     

     -algún día estarei aí-

     

    Hoxe estreo meu primeiro traballo contando coa colaboración dun dos moi poucos ídolos que sempre tiven. O mestre D. Rodrigo Romaní. Un soño feito realidade a través desta versión dun agarrado aprendido das máis que currantas, amigas e bravas mulleres da parroquia de Toutón (Mondariz), ás que quero pola vida.

     

     O tema? Mellor escoitalo… `Nin mal, nin ben´.

     hehe…

    Aurora da Patrona, apelidada Barros Martinez, veciña da parroquia de Toutón, Mondariz.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Xisco Feijoó: Voz.

     

    Colaboración especial de:

    Rodrigo Romaní: Arpa

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Rodrigo Romaní/Xisco Feijoó

  • LETRA

    Xastre tráioche un recado

    A máis non é de costura

    Que che quero preguntar-e

    Se o mal de amores ten cura

    Amores xa tiven eu-e

    Que me decían chorando

    Que nunca me olvidarían

    E me estaban olvidando

    Amores que se ghababan

    Que me habían de deixar-e

    Daquela deixeinos eu-e

    Correron a se alabar-e

    A despedida foi pronta

    O loito xa foi por diante

    Como xa foi noutro tempo

    Adeus pedra de almirante

    O mal de amores ten cura

    Mal de amores cura ten-e

    Eu xa tiven mal de amores

    E non mos curou ninguen-e

    E me estaban olvidando

    Cos ollos a baghullar-e

    E nas baghullas dicían

    O pagho que habían dar-e

    Correron a se alabar-e

    A se alabar foron dreitos

    Como xa foi noutro tempo

    Quedóucheme todo feito

    Adeus pedra de almirante

    Que de brilante se cubre

    Non hai mal que non acabe

    nin hai ben que sempre dure

10. ANCARES

  • INFO DO TEMA

    Unha das cousas máis románticas que teño observado da nosa xente é o feito de vivir sempre entre cantares, músicas e asubíos. A calqueira hora do día, dende o parladoiro dunha casa de labranza, ouvíanse incesantes cantares. Xente que estaba na labrada, pastoreando, andando os camiños… Tentei por veces imaxinar como podería sonar esa amalgama de diferentes cantares provintes de lugares tan dispares nunha terra amplificadora de cada son natural debida a ausencia de contaminación acústica artificial. Din, daquela, nesta introdución que me sobrecolle por dúas grandes razóns: a fermosura deses cantares das segas das montañas orientais, barreira natural entre a nosa terra e o resto da península, e pola maxistral interpretación de dúas persoas que amo con loucura. A Miña grandisima e xenerosa amiga Alba Faro, e o meu pequeno Xan Pérez.

     

    Agardo, cando escoitedes esta introdución, sintades o que de verdade eu, de corazón, non podo evitar sentir.

     

    E rematamos con festa, festa de baile, de relación, exaltación e excitación mediante dúas moliñeiras ancaresas. A primeira propia dos cantares con pandeira, seguida doutra recuperada ao inconmensurable gaiteiro `O Poso´.

     

     Se rematades brincando, xa ben pagou a pena este disco.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Polavila en Vilarello da Igrexa. Parroquia do Concello Lugués de Cervantes, na serra dos Ancares.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Caixa. Botella de anís, cunchas.

    Carlos Quintá: Sintetizador e voz.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz pandeira e gaita.

     

    Colaboracións especiais de:

    Alba Faro: Voz nos cantares de sega.

    Xan Pérez: Voz nos cantares de sega.

     

    Autor: Popular

    Arranxos: Carlos Quintá/Xisco Feijoó

  • LETRA

    Segador que sega e sega

    Debajo de la neblina

    Se non te corta a gadaña

    Saca la piedra y afila

    Hen dir as segas hen dir

    Hen de leva-la morena

    Anque non corte unha palla

    Á noite durmo con ela

    Os vellos non valen pre certos traballos

    Os vellos non valen pre certos traballos

    O demo chos tenta en meterse en fregados

    O demo chos tenta en meterese en fregados

    Ó cabo leirín ó cabo

    O cabo leira de trigo

    Se o noso amo é honrado

    Ha pagarnos un cuartillo

    Do outro lado do río

    Oín cantar i escoitei

    Cantaban os meus ammores

    Amores que olvidei

    Aquela que anda no baile

    Non hai quen lle diga nada

    Eu lle digo que lle digan

    Morena viva quen baila

    Vou a da-la despedida

    no se la quisiera dar

    Que se van mis camaradas

     Non me quieren aguardar

    Se non se meteran mellor lles sería

    Se non se meteran mellor lles sería

    Un plato de papas e quenta-la barriga

    Un platín de papas, quenta-la barriga

    O ghaiteiro da Leighúa

    Foi tocar a Villanova

    Como non tocaba ben

    Botáronlla gaita fóra

    Esta pandeira que toco

    é de pelica de corzo

    Tócana en Pelliceira

    Resona en Arandoxo

    Vou a da-la despedida

    A todos en general-e

    Que meu corazón non quere

    Con ninguno quedar mal-e

Politica de privacidade

Aviso Legal

Copyright © 2021 Tódolos dereitos reservados por Xisco Feijoó

ELIXE UN TEMA!

1. PEIXE

  • INFO DO TEMA

    Composición resultado da versión e reinterpretación de dous temas tradicionais. O primeiro cantar, a variación dunha fermosa xitanxáfora que, durante o confinamento do 2020, deprendín do meu amigo Moncho Borrajo  quen á súa vez, sendo neno sentíallo cantar á súa nai Dina, natural do concello de Baños de Molgas e ao seu pai Ramón, nacido no concello de Maceda. O seguinte é unha recreación e recomposición personal a partir da versión dun agarrado que a A.C. Xacarandaina, dirixida polo mestre Henrique Peón, recuperou no concello de Malpica de Bergantiños.

     

    Colaboran neste tema dous grades amigos: Pablo Doval coa súa Tuba, músico lalinense de Liño do Cuco e meu grande amigo Fran Lucas coa Arpa de boca, recoñecido percusionista do grupo ‘COETUS’.

     

    O resto que podería contar, non o podo contar aquí… dá nome a todo o disco… interpretade vos mesmos, que a letra cóllese á primeira!!

     

    A `Minhoto´

    Meu amigo, o artista vigués, Moncho Borrajo Domarco.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Tixola e coros.

    Carlos Quintá: Acordeón diatónico e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón alto e coros.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Cunchas e coros.

    Xose Liz: Mandolina/Viola braguesa.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Colaboracións especiais de:

    Fran Lucas: Arpa de boca.

    Pablo Doval: Tuba.

     

     

    Autor: Xisco Feijoó.

    Arranxos: Carlos Quintá.

  • LETRA

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Na batelada, larada

    Cunha rapeta, lereta

    Aprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Brila-la prata, larata

    Coa barredoura, leroura

    Aprendendo a pescador

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Nunha enxurrada, larada

    Cun alxerife, Lerife

    Aprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

    Eu ben vin o Peixe, lereixe

    Move-lo rabo, larabo

    Coa caniveta, lereta

    Aprendendo a pescador

    Atirei unha laranxa

    Nacida dun limoeiro

    Se o xogho non for enghano

    Corre Pertughal enteiro

    Foi prender naquela puza

    Foi o Caldo que o apurou

    Parido no mes de aghosto

    E coa seca non medrou

    E se non for, e de non ser, e que non fora

    Ghalo de río, Peis de curral

    E se non dar, e de non der, que non mo dera

    Crista mollada, raspa a secar

    Ai la la la

    Non vos din en reparar-e

    Nas falas que leva o vento

    Pensar que contigo soio

    Tiña de pasa-lo tempo

    Cantante de capoeiro

    Minhoto, galo galán

    Pre quen turra e máis non quere

    Tenche meu pai moito pan

    E se non for, e de non ser, e que non fora

    Ghalo de río, Peis de curral

    E se non dar, e de non der, que non mo dera

    Crista mollada, raspa a secar

    Ai la la la…

    Eu ben vin ó Peixe lereixe

    Na Pedra Bela, lerela

    Co seu trasmallo, carallo!!!

    Deprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Tira-la cana, larana

    Coa súa fisgha, lirisgha

    Deprendendo a pescador

    Haiche ben troitas de monte

    Pitos cairos de ribeira

    Aghora aquence os joelhos

    Nas muxicas da lareira

    A vida desta maquía

    No inferno ha considerar

    Moito viraron as penas

    Moito máis tein de virar

    E se non for, e de non ser, e que non fora

    Ghalo de río, Peis de curral

    E se non dar, e de non der, que non mo dera

    Crista mollada, raspa a secar

    Ai la la la…

    Eu ben vin ó Peixe, lereixe

    Na batelada, larada

    Na Pedra Bela, lerela

    Co seu trasmallo, carallo!

    Ca súa fisgha, lirisgha

    Deprendendo a pescador

    Ai! Minhoto, se te eu non vexo Ai!, canta door

2. COSTA DA VIDA

  • INFO DO TEMA

    Arranxo de dous temas tradicionais recuperados na parroquia de Arcos, no Concello coruñés de Mazaricos. En concreto dous tons de xota propios das aldeas de Cabanude e Xián sitas as dúas na cara interior do senlleiro monte `O Pindo´, aló onde o río Xallas derrama no mar a xeito de espectacular fervenza.

     

    O tema nútrese dalgunha cantiga tradicional e moitas outras da miña autoría para expresar o desacougo  ao andar á procura do reencontro cun mundo xa extinto. Fala das saudades dun xeito de vida onde as casas non tiñan fechaduras, onde a solidaridade e o mancomún eran unha relixión e o equilibrio do ser humano coa Nai Natureza, unha necesaria filosofía. Costa da vida é o andar á procura dun amor que nunca ha de voltar, alo menos do xeito que un o garda no seu imaxinario. Desacougado e anexo a un mundo xa esquecido, sen ser quen de aceptar o seu propio pasamento.

    Veciño da parroquia de Arcos, Mazaricos.

  • MÚSCIOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Pandeireta e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Pandeireta e coros.

    Xose Liz: Mandolina e requinta.

    Xisco Feijoó: Voz e pandeireta.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó.

    Arranxos: Carlos Quintá.

  • LETRA

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

    Eu casar me casaría

    Se a vida de casadiño

    Fora a do primeiro día

    Eu casar ben me casaba

    Se a vida de casadiño

    Fora quedar como estaba

    Andando a costa da vida

    Pra terra de moito pan

    Os fornos non teñen leña

    Crían silvas polo vran

    Pra terra de moito viño

    Os culeiros tan rachados

    Os laghares tan caídos

    Fun á ribeira á procura

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

    Pra terra de de labradíos

    espigheiro, silva verde

    Polas estrughas proído

    Pra terra de apañadores

    Castiñeiros sen candea

    Sen vara os vareadores

    Fun á montaña á procura

    Pra terra de fiadeiros

    Non hai liño con baghaña

    Peiteada polos restrelos

    Pra terra de moito sal

    As ghamelas amarradas

    E as oitras moito mal

    Eu fun ao mar á procura

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

    Como un paxaro sen pena

    Así é como eu me sinto

    Perdidiño pola terra

    Como unha pena sen ave

    Así é como eu me sinto

    Perdidiño polo aire

    Andando a costa da vida

    Todos me din que bo é

    Todos me din que me case

    Pero non me din con quen…

3. CHIQUIS CHAQUES

  • INFO DO TEMA

    Tons recollidos de dous Chiquis-chaques da man das veciñas da parroquia de Gargamala, en concreto, dos barrios de Mourelle e Boente. Destas dúas rumbas, propias do repertorio das fiadas e seráns, resulta este tema.

     

    A súa letra metafórica, tirada de cantigas tradicionais e outras de creación propia, pretenden unha reflexión sobre que elementos deberiamos conservar e cales deberiamos rexeitar das nosas antigas culturas.

     

    Dentro das normas sociais de cada tribu, sexa cal for, cada membro cumpre unha función determinada e é integrado, protexido e aceptado polo mero feito de ser parte da mesma. Iso si, sempre que acepte a pé feito todas e cada unha das normas desa tribu en concreto. De non ser así poden acontecer, alo menos, dúas vías: a máis tráxica é a dereita expulsión, despoxe e exilio. A outra, aparentemente menos agresiva pero moitísimo máis cruel, parte da falsa tolerancia e eterno perdón que leva a esa tribu a sentirse en paz coas súas deidades por ter aceptado tal desviación. Iso si, non fagas máis ruído porfa e, como penitencia, paga relixiosa e indefinidamente esa débeda para cos teus por tan piadosa clemencia.

     

    As diferentes pasamos media vida adaptándonos, modificando condutas na contra da nosa natureza e outra media tratando de entender a ese novo ser que vive en nós pero que non somos quen de recoñecer.

     

    De todo se aprende, si, pero falta non che me facía.

    Un lugho, oiga!!

    Serán a cargo das veciñas da parroquia de Gargamala, Mondariz.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Pandeiro e coros.

    Carlos Quintá: Sintetizador.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Pandeiro e coros.

    Xose Liz: Mandolina.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó.

    Arranxos: Carlos Quintá.

  • LETRA

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume canto tiña

    Aghora que me casei-e

    Paghoume cunha sardiña

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume tres ovellas

    Unha cegha e outra xorda

    E outra que non tiña orellas

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume bois e vacas

    Aghora que me casei-e

    Paghoume cunhas abarcas

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume sete cuncas

    Aghora que me casei-e

    Nunca chas vin todas xuntas

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume unha moenda

    Aghora que me casei-e

    Nin ma dou nin se lle espera

    Miña Nai por me casar-e

    Ofreceume dúas landras

    Aghora que me casei-e

    Nin mas deu nin se lle agharda

    Raices da miña banda

    Habedes de perdonar-e

    Teño unha falta na i-alma

    Non a podedes contar-e

4. ANIMAL

  • INFO DO TEMA

    Das terras galegas do wolframg saen estes tres cantares que xuntos conforman unha composición final de muiñeiras recompiladas en Carcacía (Padrón), Magán (A Estrada) e A Casiña (Cuntis). Con este enérxico encofrado, desexo provocar a sensación, con determinación e vehemencia, desa deriva autodestrutiva que temos os seres humanos condenándonos a un existir asulagado de estrés e inconformismo, da ansia e présa por chegar canto antes a un lugar final nunca acadado.

     

    Eu tamén disfracei a agonía desa busca con máis procura vestida de éxito e posición. Convencéronme e deixeime convencer de que é esta lei e esta estratexia  o elemento imprescindible para acadar unha inalcanzable paz e felicidade. Fun torpe, nin fun a modo nin voltei de vagar. Esquecín, mesmo nunca me deprenderon, ou coido que non quixen aprender, a vía da pracenteira degustación de cada pequeno intre que nos erosiona, envellece e que á vez nos embelece. Obviei a observación atenta de cada un dos lugares que me terían feito vibrar. Abandonei persoas que me acompañaron en cada pequeno carreiro desta andaina por un enganoso `ben maior´. Vivín intenso e tremendamente veloz, a chimpos,  perdendo ben pouco tempo en migallas. Non foi de todo perdido, mais tampouco o invertín.

     

    Pero chega ese momento no que a vida que berraba `arre´, tira da corre e ordena `Xó´. Entón xa non hai outra; mellor sería peor. Agochei a testa perdido e cando abrin os ollos vin cousa que nunca vira. Aí, ao  meu pé. Aos poucos mudei a ollada cara a todas as cousas do meu arredor. Sentín volver nacer, xa maior, noutro mundo diferente. Sopesei e reflexionei, e apalpei cada pequeno detalle que me rodeaba… Caín na conta de que non somos nós quen se achega a esa terra prometida senon que é ese lugar último o que chega a nós a modo de ubicación eterna, previo paso pola inevitable morte.

     

     E a mín, sinceramente, agora mesmo cólleme fatal de tempo…

     …tomei decisións, movín ficha…

     

     E aparecéstedes vós, meus anxos.

     

    Participan neste tema tres grandísimas voces dos meus amigos e excompañeiros dos Pandereteiros da ‘ACF O Fiadeiro’: DiegoCabaleiro, Diego Calviño e Iván Blanco.

     

    A  Adrao Casal e Artur Puga

    Carmen Dios, Balbina Ojea e Elisa Dios. Veciñas de San Pedro de Carcacía, Padrón.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Pandeireta.

    Carlos Quintá: Sintetizador.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xan Pérez: Pandeireta.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Colaboracións especiais de:

    Iván Blanco: Voz.

    Diego Cabaleiro: Voz.

    Diegpo Calviño: Voz.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá

  • LETRA

    Inda aghora reparei-e

    Quen andaba no torreiro

    Anda caravel e rosa

    Anda o ramalliño enteiro

    Ai la lala…

    Excusabas doutro par-e

    Pra beila-la muiñeira

    No teu lar non ch´ha faltar-e

    Unha vida beiladeira

    Ai la lala…

    Andei d´arriba pra baixo

    Movendo o paparrucheiro

    Na miña casiña tiña

    Quen me a mín leve ao turreiro

    Ai la lala…

    Pra vida de beilador-e

    Excusabas máis parellas

    No teu lar non ch´ha faltar-e

    Pra beila-la muiñeira

    Ai la lala…

    Daquí onde tou ben vexo

    Dous Muíños a moer-e

    Un anda i-outro desanda

    Así fai o ben querer-e

    Daqui onde tou ben vexo

    Follas do Verde Loureiro

    Tamén vexo Dúas Prendas

    Valor de moito diñeiro

    Era de nogal, era de nogal o santo, era de nogal, por eso pesaba tanto… animal

    Como ghaiteiriño son-e

    O quefacer polo inverno

    Todos a esfolla-lo millo

    Eu coas mans no punteiro

    Ai la lala…

    Chisquiño tabas descalso

    Chisquiño porque querías

    A casa dos sapateiros

    Chisquiño ben a sabías

    Ai la lala…

    E como son ghaiteiriño

    O quefacer polo vran-e

    Todos sachando no millo

    Eu coa ghaita na man-e

    Ai la lala…

    Chisquiño descalso tabas

    Chisquiño por porfiar-e

    A casa dos sapateiros

    Tíñala da túa man-e

    Ai la lala…

    Daquí onde tou ben vexo

    Dous Muíños a moer-e

    Un anda i-outro desanda

    Así fai o ben querer-e

    Daqui onde tou ben vexo

    Follas do Verde Loureiro

    Tamén vexo Dúas Prendas

    Valor de moito diñeiro

    Era de nogal, era de nogal o santo, era de nogal, por eso pesaba tanto… animal

    Non din en caír na conta

    Xa Caín e cairei-e

    De ter caído máis antes

    Non amaba a quen amei-e

    Ai la lala…

    Andiveche a sementar-e

    Montes pradíos e veighas

    A augha das sete fontes

    Nasía na túa eira

    Ai la lala…

    Dixen cantighas e coplas

    A quen me non meresía

    Moitas máis lle hei de cantar-e

    Ás prendas da miña vida

    Ai la lala…

    Andiveche a sementar-e

    Mpntes veighas e pradíos

    A augha das sete fontes

    Nase no teu labradío

    Ai la lala…

    Daquí onde tou ben vexo

    Dous Muíños a moer-e

    Un anda i-outro desanda

    Así fai o ben querer-e

    Daqui onde tou ben vexo

    Follas do Verde Loureiro

    Tamén vexo Dúas Prendas

    Valor de moito diñeiro

    Era de nogal, era de nogal o santo, era de nogal, por eso pesaba tanto… animal

5. CARACOLES

  • INFO DO TEMA

    Dunha desas persoas especiais, sabias, bondadosas e xenerosas, humilde de sangue e de corazón, a miña eterna amiga Concha de Luneda, sae unha fermosa xota na que me inspirei para facer este tema. Ela foino todo: labrega, menciñeira, artesá, traballadora e empresaria dunha pousada onde aos galegos emigrados en Cataluña nunca lles faltou prato nin cama. Si, aló emigrou co posto, aló deprendeu a ler e, dende que o fixo, devorou milleiros de libros. Aló aprendeu a fala catalá, língua que dominaba á perfección, e cando tivo tanta riqueza que non tiña un peso, voltou á súa terra para ser ela mesma e compartir con adicación e cariño toda a súa fortuna, a súa bondade, o seu saber e a súa branca alma.

     

    Coidounos, agasallounos, ensinounos, acolleunos e pasou os seus últimos tempos acompañando, aloumiñando e axudando a aqueles veciños que estaban sós, necesitados, abandonados e impedidos nos últimos días das súas vidas. Gostaba tamén da mocedade, de ir aos seráns, de viaxar e expoñerse con maxistral arte diante do público dos grandes escenarios onde exhibiu ese don especial e marabilloso de troveira e improvisadora. Deixaba que o silencioo fose perfecta compaña da súa incrible voz preñada de sentimento.

     

    E con todo iso, dábanche por tola! Vaia, pois, unha tolura chea de verdades, porque Concha, eu quero ser tolo coma ti.

     

    Grazas sempre, GRAZAS!!!

     

    E que dicir de Aida Tarrío, Tanxugueira, formada no Grupo Tahume de Olveira (Ribeira), miña boa amiga e compañeira en ENTRESOÑOS, espectáculo da compañía do meu máis que irmán `Fran Sieira Compañía de Danza´. Participan neste tema Fran Lucas, desta volta tanxendo un Bendir e a miña grande amiga Úrsula Rial coa súa marabillosa Requinta.

    Concha de Luneda no teatro García Barbón de Vigo na V gala ‘Esta noite hai unha fía’ celebrada no 2006.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Pandeireta, Tapa de Pote, sachos e coros.

    Carlos Quintá: Violín e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón alto e coros.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xan Pérez: Pandeireta, almirez, sachos e coros.

    Xose Liz: Bouzouqui e coros.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

     

    Colaboracións especiais de:

    Aida Tarrío: Voz. (e que tremenda voz!!!)

    Fran Lucas: Bendir.

    Úrsula Rial: Frauta de traverso.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá

  • LETRA

    Ai! tate aquí Pepe, non marches

    Ai! Que imos face-lo ghisado

    Ai! Con ghrilos da borralleira

    Ai! Caracoles do valado

    Ai!, almorcei en cas do cura

    Ai! Inda hei volver a xantar-e

    Ai! Se non me arrimo a quen ten-e

    Ai! Quen non ten que me ha de dar-e

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Ai! O corazón dunha pulgha

    Ai! Quen o soubera ghisar-e

    Ai! Daba xantar e merenda

    Ai! A cea para cear-e

    Ai a lendia mailo piollo

    Ai! Andan na herba a seghar-e

    Ai! Volaí vai o gharrapato

    Ai! Dirriado co xantar-e

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Ai os cabaliños do demo

    Ai! Cando vao aos gharabullos

    Ai! Asubíanlle os laghartos

    Ai! Polos furados dos muros

    Ai unha manada de ratos

    Ai! Todos xuntos nun faiado

    Ai! A rezarlle a San Antonio

    Ai! Que os case de contado

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Ai! Se ti vira-lo que eu vin-e

    Ai! Quedabas abaneando

    Ai! Unha cadela con pitos

    Ai! Unha ghaliña ladrando

    Ai! Dende que che son nacido/a

    Ai! Na miña vida tal vin-e

    !Ai unha cabra cunha roca

    Ai! Un castrón cun violin-e

    Caracoles con coles es mi comida

    Una caracolera me dió la vida

    Me dió la vida, me dió la muerte

    Caracoles con coles, comida fuerte

    Hei de cantar acó enrriba

    Pora que sintan aló en medio

    Pra que digha meu irmán:

    meu irmán non ten remedio

    Ai la la…

    Hei de cantar aló en baixo

    Pra que sintan aló enrriba

    Pra que digha miña Nai:

    Esta é a súa filla

    Ai la la…

    Hei de cantar e bailar-e

    Ata que me leve a morte

    Que o diñeiro do meu amo

    Non se Ghaña nesta sorte

    Ai la la…

    Non se Ghaña nesta sorte

    Do meu amo, seu diñeiro

    Teña folgho miña voz

    Teña sal o meu saleiro

    Ai la la…

6. LA PLATA

  • INFO DO TEMA

    A certas idades un repara en que todo feito pasado, aconteceu, se cadra, hai un par de anos. Pois, madia leva, que fará un par de anos nunha fermmosa fin de semana en Sanabria, paseando as rúas de Puebla, sentín panderetas. Obvio que seguín aquel son, como can de presa no seu rastrexo. E aló estaba Pepa engaiolando a un grupo de sorrintes veciñas que derramaban felicidade entre cantares populares. Xa non houbo visita monumental esa tarde senón conexión, intercambio de cantares e, como suporedes, perfecta algarabía.

     

    Pepa Calvo Núñez, natural de Zamora e compoñente nos seus inicios daquel impresionante Grupo Etnográfico “Bajo Duero”, foi despois xunto cos recoñecidos Edelio González (seu home), Paco Pedrón (seu grande amigo) e Alberto Jambrina (o arranxista e non menos amigo) que conformaron o grupo “Habas Verdes”, facendo un labor impagable no eido da recuperación e transmisión do legado musical. Pepa, mestra de cantares populares na Escuela de Sanabria del Consorcio de Zamora, aprendeume un cantar de Aliste coa súa pandereta, cantar que inclúo neste tema e polo que lle estou moito máis que agradecido.

     

    Completo esta miña versión e revisión, cun estribillo dun Charro tamén alistano moi popular que, xa o mestre e icono da música tradicional peninsular D. Eliseo Parra, tivo a ben versionar no seu exitoso tema “La llave de la alegría”.

     

    E din en lle chamar  “La PLata” en referencia a esa vía que atravesa as terras charras conectando esta nosa esquina atlántica coas culturas do sul da península e como non podía ser doutra maneira participar o ben querido Fran Lucas tanxendo o bendir.

    Pepa Calvo Núñez. Puebla de Sanabria. Interpretando un charro Alistano.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Lata e coros.

    Iago Ramilo: Saxofón barítono.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xan Pérez: Pandero de Peña Parda e coros.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandeiro.

     

    Colaboración especial de:

    Fran Lucas: Bendir.

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá/ Xisco Feijoó

  • LETRA

    Dicen que la harán, la harán

    La fuente para beber

    Ole y ole dicen que la harán la harán

    Ole y ole y no la acaban de hacer

    Al pié de un árbol sin fruta

    Me puse a considerar

    Ole y ole que pocos amigos tiene

    Ole y ole el que no tiene que dar

    Por debajo del aro de mi pandero

    Como veo lo malo veo lo bueno

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

    Por esta calle a lo largo

    A lo largo a lo tendido

    Ole y ole si mi amante es un borracho

    Ole y ole la culpa la tiene el vino

    Si canto me llaman loco

    Y si no canto cobarde

    Ole y ole si bebo vino borracho

    Ole y ole si no bebo miserable

    Por debajo del aro de mi pandero

    Como veo lo malo veo lo bueno

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

    A los caños de una fuente

    Tengo mi caballo atado

    Ole y ole que venga un majo valiente

    Ole y ole que se atreva a desatarlo

    Estrella de fuego fuiste

    Y en mi corazón entraste

    Ole y ole dejaste el fuego encendido

    Ole y ole y despues te retiraste

    Por debajo del aro de mi pandero

    Como veo lo malo veo lo bueno

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

    La despedida canto

     no me han oído

    Con todos mis honores

    yo me despido

    Ai! Que dolor,

    señor militar

    Con el fusil al hombro,

    el paso regular

    (…)

    Acuérdate madama cuando te regalé

    La cinta para el pelo, la hebilla para el pié

    Ole, olé madama… de tí me enamoré

7. MANOLO

  • INFO DO TEMA

    E chegou a modernidade, as saias perderon roda, as romarías tiñan `orquestilla´ e os ritmos agarrados comezaron a ser o new style imperante.  `O arrradio´, principal transmisor das novas músicas de moda. E claro, nas festas de pandeireta había que cantar o demandado. Axiña foron quen de adaptar ás pandeiretas e os seus tons aos novos estilos para ofrecer, do mellor xeito posible, o requerido pola mocidade. Apareceron rumbas, fox trot, polcas etc… e, neste caso de `Manolo´, as mazurcas. É curiosa a simbiose entre o adquirido como empréstimo melódico e lírico nunha lingua allea coa cultura popular herdada. Retrousos casteláns intercalados con cantigas antigas perfeitamente combinadas. En Paredes (Ponteareas), a este novo ritmo bailable, deron en chamarlle `Dous Pasos´ facendo referencia aos dous tipos de movemento desta danza. Neste caso nós quixemos facerlle honra á cultura popular veciña achegando levemente a versión orixinal a algunha desas `seguidillas´ tan populares na península. Sen dúbida para nós, un tema de irmandade, retranqueiro e adevertido, que iso sempre fai moito ben.

     

    Colbora  Xan Pérez, un dos compoñentes do grupo, pero desta vez como voz solita.

    Adoracción Toucedo e Clementina Álvarez. Veciñass da parroquia de Paredes, Ponteareas, interpretando o 'Dous Pasos'.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Tapas de ola.

    Carlos Quintá: Violín.

    Iago Ramilo: Saxofón Barítono.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xan Pérez: Morteiro e voz.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz e Pandereta castellana.

     

    Colaboración especial de:

    Xan Pérez: voz

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Carlos Quintá

  • LETRA

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de ouro

    As mozas non beben nela

    Manuel mátase todo

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de prata

    As mozas non beben nela

    Manuel todo se mata

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de vidro

    As mozas non beben nela

    Manuel mátase vivo

    Manuel fixo unha fonte

    Botoulle o bico de ferro

    As mozas non beben nela

    Manuel mátase enteiro

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

    Oye! Manolo! no llores tanto

    Porque se te oye en el camposanto

    Nel camposanto, nel cementerio

    Oye! Manolo! por tí, me muero

8. AUGA

  • INFO DO TEMA

    Cada unha das persoas que me abriron a porta nestes xa 30 anos de recuperación, merecen todo o meu agradecemento, respeto e sincero cariño. Mais teño de admitir que sempre hai aquel lugar e aquelas persoas coas que un regresa incesantemente. Se algún merece a miña mención especial, esa é a casa de Aida e Rosa Garrido Casqueiro. Dúas irmás de Moscoso (Pazos de Borbén) coas que, durante máis de 15 anos, pasei incontables horas de convivencia e aprendizaxe. O que de primeiras foi unha visita co gaio de gravar cantares e bailes dalgún tempo, foi dar en xantares de copiosos cocidos de `escornante, fozante e volante´, semanais xuntanzas nocturnas nas que o viño e o licor café eran a excusa perfecta para non manexar e ficar unha noite de okupa. Unha casa que acolleu a decenas dos meus amigos, convertíndoos en familia e para os que as portas sempre estiveron abertas.

     

    `Daquí do alto do Cacho

    Hei de dar un asubío

    Aínda son quen era onte

    Aínda non perdín o brío.´

     

    Aida e Rosa, Rosa e Aida foron as miñas musas. Ben podería dicir que viven dentro de min, cando canto, cando estou en celebracións de entre amigos. Reparar en tantos anos de andaina é ter sempre presente á parroquia de Moscoso. Ás veces teño tan vívidas todas as historias que me contaron que mesmo semella que fosen miñas propias, e se cadra, sono.

     

    Este tema é unha amalgama de varios cantares delas, dende a xota, orixinaria de San Vicente de Trasmañó (de onde era nado o home de Rosa), ata anaquiños doutras xotas propias deste lugar ou mesmo da aldea veciña de Calvos (Fornelos de Montes), onde Aida, ben máis vella que Rosa, adoitaba ir ao serán. Pero tamén é unha solución perfecta deses sentimentos sementados no máis profundo de min. Sentimentos afastados de saudades, porque cada segundo desta impagable compaña está viva coma se tivese acontecido mesmo nesta pasada noite.

     

    E neste `Auga´, conto coa grandísima sorte de poder ter a inestimable colaboración do gaiteiro Pepe Vaamonde co que xa levo percorrido máis de dez anos de música. Un orgullo especial é a participación de Natalie Haas e Alasdair Fraser como intérpretes de luxo e arranxistas, en parte deste tema. Eles foron os responsables da miña asistencia como instructor de música e danza tradicionais galegas nos seus mundialmente recoñecidos `Fiddle Camp´.

     

    Convidados de excepción en representación de tantas e tantas experiencias artísticas dentro da miña vida no eido da música tradicional e Folk. Media vida que ten sido moitas cousas, mais prometo nunca  ter sido aburrida.

     

     A pola outra media!!!

    Aida e Rosa Garrido Casqueiro, irmás veciñas da parroquia de Moscoso (Pazos de Borbén)

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Carlos Quintá: Sintetizador.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    María Jorge: Violín

    Miguel Fraile: Guitarra española.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz, Pandeiro e pandeireta.

     

    Colaboración especial de:

    Natalie Haas: Cello.

    Alasdair Fraser: Fiddle.

    Pepe Vaamonde: Frauta Traveseira.

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Begoña Riobó, Xose Liz, Anxo Pintos, Natalie Hass, Alasdair Fraser e Xisco Feijoó.

  • LETRA

    Tate aquí que vou de presa que vou abrir unha poza

    Que a teño encharcada no corazón dunha moza

    Fun ó río beber água

    Na casca da `balansía´

    Nin bebín nin troien água

    Nin falei a quen quería

    Fun ó río beber água

    Na casca dunha laranxa

    Fun por ve-los meus amores

    O meu corazón non cansa

    Aghora xa foi, na deixaras ir

    A túa cabeza dache que sentir

    Dache que sentir

    Dache que pensar

    Aghora de feita non vale chorar

    Fun ó río beber ághua

    Na casca da flor da froita

    Fun por ve-los meus amores

    Que a sede non era moita

    Fun ó río beber ághua

    Na casca dunha xudía

    Fun por ve-los meus amores

    fun de noite e vin con día

    Aghora xa foi, na deixaras ir

    A túa cabeza dache que sentir

    Dache que sentir

    Dache que pensar

    Aghora de feita non vale chorar

    Polo mar abaixo vai unha bubela

    Ela fala a i-outro e outro fala a i-ela.

9. NIN MAL NIN BEN

  • INFO DO TEMA

    Sendo ben meniño, meu pai, `Pepín´ (José Antonio Feijoó), levoume ver un concerto de `Milladoiro´ a Ferreira de Pantón. Coido sobran palabras para relatar aquela experiencia e lembro ter sentido un fondo pensamento:

     

     -algún día estarei aí-

     

     Hoxe estreo meu primeiro traballo contando coa colaboración dun dos moi poucos ídolos que sempre tiven. O mestre D. Rodrigo Romaní. Un soño feito realidade a través desta versión dun agarrado aprendido das máis que currantas, amigas e bravas mulleres da parroquia de Toutón (Mondariz), ás que quero pola vida.

     

     O tema? Mellor escoitalo… `Nin mal, nin ben´.

     hehe…

    Aurora da Patrona, apelidada Barros Martinez, veciña da parroquia de Toutón, Mondariz.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Xisco Feijoó: Voz.

     

    Colaboración especial de:

    Rodrigo Romaní: Arpa

     

    Autor: Popular/Xisco Feijoó

    Arranxos: Rodrigo Romaní/Xisco Feijoó

  • LETRA

    Xastre tráioche un recado

    A máis non é de costura

    Que che quero preguntar-e

    Se o mal de amores ten cura

    Amores xa tiven eu-e

    Que me decían chorando

    Que nunca me olvidarían

    E me estaban olvidando

    Amores que se ghababan

    Que me habían de deixar-e

    Daquela deixeinos eu-e

    Correron a se alabar-e

    A despedida foi pronta

    O loito xa foi por diante

    Como xa foi noutro tempo

    Adeus pedra de almirante

    O mal de amores ten cura

    Mal de amores cura ten-e

    Eu xa tiven mal de amores

    E non mos curou ninguen-e

    E me estaban olvidando

    Cos ollos a baghullar-e

    E nas baghullas dicían

    O pagho que habían dar-e

    Correron a se alabar-e

    A se alabar foron dreitos

    Como xa foi noutro tempo

    Quedóucheme todo feito

    Adeus pedra de almirante

    Que de brilante se cubre

    Non hai mal que non acabe

    nin hai ben que sempre dure

10. ANCARES

  • INFO DO TEMA

    Unha das cousas máis románticas que teño observado da nosa xente é o feito de vivir sempre entre cantares, músicas e asubíos. A calqueira hora do día, dende o parladoiro dunha casa de labranza, ouvíanse incesantes cantares. Xente que estaba na labrada, pastoreando, andando os camiños… Tentei por veces imaxinar como podería sonar esa amalgama de diferentes cantares provintes de lugares tan dispares nunha terra amplificadora de cada son natural debida a ausencia de contaminación acústica artificial. Din, daquela, nesta introdución que me sobrecolle por dúas grandes razóns: a fermosura deses cantares das segas das montañas orientais, barreira natural entre a nosa terra e o resto da península, e pola maxistral interpretación de dúas persoas que amo con loucura. A Miña grandisima e xenerosa amiga Alba Faro, e o meu pequeno Xan Pérez.

     

    Agardo, cando escoitedes esta introdución, sintades o que de verdade eu, de corazón, non podo evitar sentir.

     

     E rematamos con festa, festa de baile, de relación, exaltación e excitación mediante dúas moliñeiras ancaresas. A primeira propia dos cantares con pandeira, seguida doutra recuperada ao inconmensurable gaiteiro `O Poso´.

     

    Se rematades brincando, xa ben pagou a pena este disco.

    Polavila en Vilarello da Igrexa. Parroquia do Concello Lugués de Cervantes, na serra dos Ancares.

  • MÚSICOS E COLABORACIÓNS

    Artur Puga: Caixa. Botella de anís, cunchas.

    Carlos Quintá: Sintetizador e voz.

    Iago Ramilo: Saxofón alto.

    Jose Díaz: Contrabaixo.

    María Jorge: Violín.

    Miguel Fraile: Guitarra eléctrica.

    Xose Liz: Bouzouqui.

    Xisco Feijoó: Voz pandeira e gaita.

     

    Colaboracións especiais de:

    Alba Faro: Voz nos cantares de sega.

    Xan Pérez: Voz nos cantares de sega.

     

    Autor: Popular

    Arranxos: Carlos Quintá/Xisco Feijoó

  • LETRA

    Segador que sega e sega

    Debajo de la neblina

    Se non te corta a gadaña

    Saca la piedra y afila

    Hen dir as segas hen dir

    Hen de leva-la morena

    Anque non corte unha palla

    Á noite durmo con ela

    Ó cabo leirín ó cabo

    O cabo leira de trigo

    Se o noso amo é honrado

    Ha pagarnos un cuartillo

    Do outro lado do río

    Oín cantar i escoitei

    Cantaban os meus ammores

    Amores que olvidei

    Aquela que anda no baile

    Non hai quen lle diga nada

    Eu lle digo que lle digan

    Morena viva quen baila

    Vou a da-la despedida

    no se la quisiera dar

    Que se van mis camaradas

     Non me quieren aguardar

    Os vellos non valen pre certos traballos

    Os vellos non valen pre certos traballos

    O demo chos tenta en meterse en fregados

    O demo chos tenta en meterese en fregados

    Se non se meteran mellor lles sería

    Se non se meteran mellor lles sería

    Un plato de papas e quenta-la barriga

    Un platín de papas, quenta-la barriga

    O ghaiteiro da Leighúa

    Foi tocar a Villanova

    Como non tocaba ben

    Botáronlla gaita fóra

    Esta pandeira que toco

    é de pelica de corzo

    Tócana en Pelliceira

    Resona en Arandoxo

    Vou a da-la despedida

    A todos en general-e

    Que meu corazón non quere

    Con ninguno quedar mal-e